Simana Kimdir? Ve Neden Hepimizin İçinde Yaşar?

“Bazı kadınlar doğar doğmaz hatırlar.
Bazıları ise hatırlamak için yaralanır.
Ama hepsinin içinde bir Simana vardır.”

Simana, ne sadece bir kadın adı ne de yalnızca bir marka ismi.

Simana, toprakla konuşabilen kadının adı.
Bitkileri ezmeden toplayan, taşı gözleriyle değil sezgileriyle tanıyan kadının.
Ve o kadın, aslında hepimizin içinde yaşar.

Onu zamanla unuttuk.
Sistemin dayattığı gürültülerle, bedenimizi susturdukça sesini duyamaz olduk.
Ama o hâlâ orada.
Bir çiçek kokusunda, bir kristalin pürüzsüz yüzeyinde ya da içimize aniden doğan bir sezide:

“Sanki bunu daha önce bilmiş gibiyim…”

Simana’nın Yolculuğu

Simana, kadim bir oba kadınıydı.
Onun için toprak canlı bir varlıktı.
Her yağmurun bir niyeti, her kökün bir şifası,
her hayvanın bir öğretisi olduğuna inanırdı.

Tilki, onun totemiydi.
Kurnazlığı değil, sezgisel bilgeliği temsil ederdi.
Bir gün Simana, kaybolmuş bir tilki yavrusunu elleriyle iyileştirdi.
O gün, tilki onun izini sürmeye başladı.
Ve her ne zaman bir kadının içinde “uyanma vakti” gelse,
tilki o kadının rüyalarına girip, onu Simana’ya çağırırdı.

Neden Simana’yı Hatırlamalıyız?

Çünkü biz bu çağda çok şey öğrendik ama çok azını hatırladık.
Bitkileri tanıdık ama onlarla konuşmayı unuttuk.
Taşlara dokunduk ama enerjilerini hissetmeyi bıraktık.
Nefes aldık ama ruhumuzu duymayı susturduk.

Simana bize diyor ki:

“Ritüel, sadece bir uygulama değil, bir hatırlayıştır.
Gerçek şifa dışarıdan gelmez.
O zaten sendeydi ; ben sadece sana aynayı tuttum.”

Ve Bugün…

Bugün, Simana artık bir kadının değil;binlerce kadının içindeki ortak bir hafızanın adı.
Her damla hidrosolde, her taşın titreşiminde,Simana’nın sesi yankılanır.

Terra di Simana da işte bu sesi taşıyan bir çağrıdır.
Sana bir ürün değil;ruhunda saklı kadim bilgeliği hatırlama yolculuğu sunar.

Sakın unutma!

“Bir kadının içinde ki Simana uyanırsa,
o artık sadece kendini değil, bütün kuşakları şifalandırır.”